Ξαλάφρωσα… Όχι πια διλήμματα…

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/

“SΟS! Εφιάλτης… Επισήμως πλέον, οι πρώτοι νεκροί από το εμβόλιο H1N1. Τι συμβαίνει; Το εμβόλιο κατά της γρίπης H1N1 «έδωσε» τους πρώτους νεκρούς… Πέντε (5) γυναίκες από τη Σουηδία, όλες νοσοκόμες που εμβολιάστηκαν ως κλάδος αναγκαίας προτεραιότητας εμβολιασμού -σύμφωνα με όλες τις κυβερνήσεις- είναι νεκρές από το φάρμακο-εμβόλιο της Pandemrix (GlaxoSmithKline). Οι περιπτώσεις «δηλητηριάσεων» από τους εμβολιασμούς χωρίς δυνατότητα διασταύρωσης, αφού υπάρχει πλήρης αποκλεισμός ακόμη και στους επιστήμονες. Ο Ομπάμα θέτει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τον ιό της γρίπης, αλλά δεν εμβολιάζει τις κόρες του (Obama’s daughters are not to get “swine flu” jabs because of risk) Στο Μιλάνο, που έφθασε το εμβόλιο, 6 στους 10 γιατρούς αρνούνται να εμβολιαστούν. Τι συμβαίνει; Τα ΜΜΕ τι ρόλο έχουν στην απόκρυψη των πληροφοριών; Οι οδηγίες που σύμφωνα με το νόμο πρέπει να «συνοδεύουν» το εμβόλιο H1N1 της Novartis, στην Ιταλία αφαιρούνται, αλλά το Novartis διατίθεται! Εδώ οι οδηγίες που έχουν αφαιρεθεί: ΕΔΩ ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ Λίγες οι επίσημες πηγές ενημέρωσης και πληροφόρησης… Μοναδική εφημερίδα που δημοσιεύει την καταγγελία για το εμβόλιο στη Σουηδία, είναι η «Expressen» De blev sjuka av vaccinet και η ιστοσελίδα «Flucase» FIFTH “SWINE FLU” VACCINE DEATH IN SWEDEN – VACCINATIONS STILL GO AHEAD AS PLANNED! Στην Ελλάδα τι συμβαίνει;”

Για τα καλά μπήκαμε στο Νοέμβρη… χθες γιόρταζε ένα σωρό κόσμος, τηλέφωνα, ευχές κτλ. Δυστυχώς φέτος δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε οικογενειακώς σε καμία κοινωνική εκδήλωση λόγω μωρών, αλλά τι να κάνουμε; Καμιά φορά δεν είναι ωραία και στο σπίτι; Να χουχουλιάζεις και να σε ζεσταίνει ένα μαλακό μπεμπεκέ μαγουλάκι;

Επιπλέον δε βλέπουμε πολύ κόσμο γιατί φοβόμαστε τη γρίπη. Μπορεί σε λίγο να μην ανήκουμε πια στις ευπαθείς ομάδες, γιατί σχεδόν φτάσαμε τους έξι μήνες (ναι, τα κουκλιά μου! Φτου Φτου) αλλά ο φόβος παραμένει και “καίει τα σωθικά”! Τι θα γίνει τελικά με τα εμβόλια; Θα πάθουμε κάτι αν τα κάνουμε ή αν δεν τα κάνουμε; Και τι κινδυνεύουμε να πάθουμε σε κάθε περίπτωση; Αν κάποιος επί του θέματος έχει ολοκληρωμένη εικόνα, παρακαλώ ας με ενημερώσει!

Αλλά κάτι συγκεκριμένο, pls!

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!!

Μαμάδες on line

Σκεφτείτε να είχα και περισσότερο χρόνο…

Βρέχει, βρέχει και σήμερα…

Α! Νομίζω ότι σήμερα άκουσα ξεκάθαρα για πρώτη φορά “μαμά!” Αν είναι αλήθεια αυτή η μέρα θα γραφτεί στα πρακτικά. Θα πρέπει να το ξανακούσω για να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν ιδέα μιας χαζομαμάς!

Μόλις έμαθα ότι ένας γνωστός μας απέκτησε … τρίδυμα! Έχει έναν γιο 11 χρονών και φαίνεται προσπαθούσε με θεραπείες γονιμότητας να μεγαλώσει την οικογένειά του με τη σύζυγο. Και… ξαφνικά πολύτεκνος: τέσσερα παιδιά. Τα τρία βρέφη. Δεν τολμώ καν να το σκεφτώ, δεν ξέρω αν και οι ίδιοι έχουν αντιληφθεί – πέρα από τη χαρά τους – την ευθύνη… την κούραση… το ξενύχτι… τα έξοδα… τα πάνω-κάτω στη ζωή τους.

Όμως είναι και τόσο υπέροχα! Γιατί δεν υπάρχει ένας σύλλογος για τις οικογένειες που έχουν δίδυμα, τρίδυμα κτλ…;

Στρέφομαι στην τηλεόραση… Ψυχοπλακωτικά νέα κι εκεί. Αποσύρθηκε η … απόσυρση (κι έλεγα ν’ αλλάξω την παλιατζούρα), πρόβλημα με το συνταξιοδοτικό των γυναικών, η νέα γρίπη μαστίζει τη χώρα και έχουμε και νεκρούς.

Θα κάνουμε άραγε το εμβόλιο; Κι αν όχι τα παιδιά μας, μήπως εμείς θα πρέπει;  Γιατί ο καιρός είναι ό,τι πρέπει για να κολλήσουμε όλοι αυτή την παλιογρίπη αλλά και άλλους ιούς…

Άλλωστε μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω τον τελευταίο καιρό.

Το super market εναλλάξ με τον σύζυγο,” παλεύουμε” μήπως κάποιος παραχωρήσει τη θέση του στον άλλον. Γιατί οι “παλιές αγγαρείες” έχουν γίνει τώρα ανάσες κυριολεκτικά. Το θέμα είναι αν θα καταφέρεις κάποια στιγμή μες στη βδομάδα να βγάλεις τις πυτζάμες, τη ρόμπα και την παντόφλα και να δεις τον εξω κόσμο, που ακόμα κινείται και τη γη, που ακόμα γυρίζει…

Κι ο φόβος να καίει τα σωθικά… ο φόβος που ελλοχεύει μέσα μου και μέσα στο σπίτι, στο κουτί που λέγεται TV, που όταν το ανοίξεις μιλά για γρίπη των χοίρων και για τρομοκρατικές ενέργειες…

Τα παιδιά είναι αφύσικα ανήσυχα ξανά. Είναι κάποιες ώρες της μέρας που συνεχίζουν να κάνουν όπως τότε, στην αρχή αρχή, που είχαν τους κολικούς. Όμως τώρα δε μπορεί να είναι κολικοί. Ίσως είναι τα δοντάκια τους. Σα να είδα τις προάλλες να “σκάει” κάτι μύτη. Ίσως γι αυτό μασουλάνε τα παιχνιδάκια τους τελευταία. Πρέπει να βάλω και πλυντήριο στα πάνινα παιχνίδια… Ποιος; Εγώ, που κάποτε – όχι πολυ καιρό πριν – έλεγα στη μάνα μου πως δεν είμαι ο τύπος της νοικοκυράς και πως δε νοείται μια γυναίκα όταν παντρεύεται να μην περιποιείται τον εαυτό της. Έλεγα πολλά έξω από τον χορό, θεωρίες για τις σχεσεις και το μεγάλωμα των παιδιών…

Κατέρρευσαν όλες. Η πραγματικότητα είναι μεγάλο σχολείο. Για όλα…

Είναι τόσο διαφορετικό όταν είσαι νέα μαμά ωστόσο. Οι μέρες δεν έχουν επίσης καμία σημασία όταν δεν εργάζεσαι… Μπορείς αν θες να τις χωρίσεις σε αυτές που μπορεί τα μαγαζιά να είναι ανοιχτά το απόγευμα και σε αυτές που δεν είναι. Γιατί μπορείς μάλλον να πας στα μαγαζιά μόνο το απόγευμα που επιστρέφει ο σύζυγος από τη δουλειά. Υπ΄αυτήν την έννοια η Πέμπτη εξακολουθεί να είναι μία ενδιαφέρουσα μέρα.

Άσχετο ερώτημα: Τι κι αν κοντεύουμε 6 μηνών; Ακόμα ξυπνάμε τη νύχτα με κλάματα για φαγητό!

Επίσης: Το μεγάλο άλλοτε σπίτι μας, τελευταία είναι πολύ πολύ μικρό…

-Χμμμμμ, μάλλον πρέπει να το “ρίξω” λίγο έξω…

Πηγαίνοντας βόλτα με το καρότσι (αν τελικά τα καταφέρει κανείς μόνος του) παρατηρεί όλα τα βλέμματα – αδιάκριτα και μη – να είναι στραμμένα πάνω στα παιδιά. Στην αρχή μπορεί να το θεωρήσει κανείς χαριτωμένο, αλλά δεν είναι. Βασικά πιστεύω ότι και τα μικρά ενοχλούνται και η μητέρα. Το ίδιο και στην καφετέρια, στην ταβέρνα, στον παιδίατρο. Και μάλιστα αν τύχει και τα δίδυμα είναι ομοζυγωτικά, μαύρο φίδι που σε έφαγε! Κάθονται και τα χαζεύουν. Κάποιοι πλησιάζουν και να τα ακουμπήσουν. Αλλά στην γεμάτη φόβο και πανικό εποχή που ζούμε με τις αρρώστιες να καραδοκούν σε κάθε γωνιά πού να αφήσεις να γίνει κάτι τέτοιο; Γινόμαστε αναγκαστικά αντικοινωνικοί. Ωστόσο τα δίδυμα προκαλούν όλα τα βλέμματα. Κι ύστερα ακολουθούν και τα σχόλια:

“Τυχερή!” “Ξέμπλεξες με τη μία” “Αντε θα ξεπεταχτούν μαζί και δε θα καταλάβεις πότε θα μεγαλώσουν” “Δύο σε ένα” “Εξωσωματική έκανες ή στην οικογένεια το έχετε παράδοση;” μπλα μπλα μπλα…

Δε μπαίνεις στον κόπο να απαντήσεις γιατί τι να πεις; Ο άλλος ποτέ δεν καταλαβαίνει ότι τα δίδυμα δεν είναι δύο παιδιά σε ένα, είναι δύο διαφορετικά παιδιά με ξεχωριστές ανάγκες, με διαφορετικό χαρακτήρα κτλ. Αν είναι και διαφορετικού φύλου εκεί να δεις. Εντελώς άλλο πράγμα να μεγαλώνεις ένα αγόρι από το μεγαλώνεις ένα κορίτσι. Ασε που κι η μάνα δε δικαιούται έξτρα άδεια λοχείας για τα δύο παιδιά. Λες και το πρόβλημα είναι μόνο ο τοκετός και όχι το μεγάλωμα δύο ιδιαίτερων προσωπικοτήτων. Όταν τις πρώτες μέρες της ζωής τους πρέπει να δίνεις συνολικά 24 μερίδες γάλα ή αν θηλάζεις να είσαι απλά με τα παιδιά πάνω σου όλη τη μέρα και κάποιοι άλλοι – υπηρέτες (!) – να σου φέρνουν να τρως, να πίνεις και αν μπορείς ενδιάμεσα(!) να κοιμάσαι κάποια λεπτά, πόσο εύκολο είναι άραγε το μεγάλωμά τους; Που σε κάθε στάδιο ανάπτυξης προστίθεται κι άλλη ιδιαιτερότητα; Που όταν αρρωσταίνει το ένα σε μισή ώρα κολλάει και το άλλο; Που όταν θέλει γιατρό το ένα, αναγκαστικά τρέχεις και τα δύο; Που το διπλό καρότσι δε χωράει σε ένα κανονικό αυτοκίνητο; Που αν πάρεις ξεχωριστά καρότσια, δε θα μπορείς ποτέ μόνη σου να βγάλεις βόλτα και τα δύο παιδιά σου; Που δεν έχεις ελεύθερο χρόνο για τίποτα; Που πολλές φορές δεν έχεις το χρόνο για να κάνεις ένα μπάνιο;

Όμως αυτά κανείς δεν τα καταλαβαίνει. Μόνο εμείς οι γονείς διδύμων. Τυχεροί, ναι, δεν αντιλέγω. Ευλογημένοι, επίσης. Αλλά και με μια κούραση και μια ευθύνη που ο πολύς κόσμος δεν κατανοεί. Γι αυτό απευθύνομαι σε όσους γονείς διδύμων είναι εκεί έξω. Θα ήθελα να ακούσω τις δικές σας εμπειρίες και τους δικούς σας προβληματισμούς. Θα ήθελα τη γνώμη σας σχετικά με το πόση συμπαράσταση έχουμε σήμερα από το κράτος, όταν η πρόσληψη νταντάς σε οικογένειας σαν τις δικές μας δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα ζωτικής σημασίας.